ถ้ามองการ์ตูนญี่ปุนเป็นสี แล้วคนเสพเป็นผ้าขาว หากคุณสาดสีลงไป คุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าผ้าขาวยังเป็นผ้าขาวอยู่
รายการนี้นำเสนอโดยความเชื่อเดิมว่าการ์ตูนเป็นเรื่องสำหรับเด็ก การ์ตูนพันธุ์เดิมทีเขารู้จักคือ ของไร้สาระหรือของหลอกเด็กให้หัดอ่านหนังสือแบบนิทานภาพ พอพบการ์ตูนทีผิดจากสิ่งเดิมที่เขารู้จักก็เรียกมันว่าการกลายพันธุ์ โดยมีจุดประสงค์เพื่อหลอกล่อลวงเงินในกระเป๋าเด็กให้มาซื้อ และหลบจากสายตาของผู้ปกครอง
"อ๋อ...ลูกอ่านหนังสือการ์ตูน"
แต่ในความจริงแล้ว หนังสือการ์ตูนของญี่ปุนแบ่งระดับการอ่านตามเนื้อหาอยู่แล้ว เขาขายการ์ตูนตามกลุ่มตลาดของเขา เด็กสนใจเรื่องของเด็กก็เขียนเกี่ยวกับของเล่นหรือความฝันของเด็ก จะเด็กชายเด็กหญิงก็แยกกันไป พอคิดจะขายกลุ่มมัธยมต้นก็จะเป็นเนื้อหาอีกแบบหนึ่งการพบรัก การผจนภัยความฝันเป็นตัวแทนในการเติมเต็มความฝันสำหรับคนในวัยนั้น ผจนภัยออกไปในสถานที่ชวนตื่นเต้น หรือเนื้อหอมในหมู่ชายหญิง และสำหรับกลุ่มมัธยมปลายเนื้อหาก็จะเปลี่ยนไปตามหาที่สนใจ ตัวเอกก็จะอยู่ในวัยเดียกันมีความสนใจเรื่องเดียวกัน กีฬา อันตราย การเติมเต็มความฝันเกี่ยวกับการเป็นลูกพี่ใหญ่ มีคนนับหน้าถือตามีเส่ห์ในกลุ่มสาว สำหรับผู้หญิงก็สนใจเรื่องของความรัก ในรูปแบบที่แตกต่าง มีฉากหลับนอน ชวนฝันเช่นเดียวกับที่นิยายประโลมโลก หรือรักที่เต็มไปด้วยรสชาติชวนตื่นเต้นเติมเต็มความฝันในชีวิตปรกติ พอกลุ่มตลาดเป็นวัยทำงานก็เนื้อหาจะเปลี่ยนเป็นอีกแบบตามกลุ่มตลาดที่ต้องการขาย ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องขายเรื่อง Sex
และมันก็มีหนังสือโป๊ที่ขายเฉพาะผู้ใหญ่ ถ้าพูดถึงความสมควรแล้วมันไม่ควรเอามาขายตามท้องตลาดอยู่แล้ว หนังสือพวกนี้เอามาขายในบ้านเรา เพราะขายได้ดี หลบสายตาผู้ปกครองง่ายและเด็กกล้าทีจะซื้อมันมากกว่าหนังสือโป๊ใต้แผง พวกนี้จะสมควรจัดการ
แต่รายกายมองการ์ตูนในแบบที่เหมาะสมกับเด็กเท่านั้นและคิดว่าจะสร้างการเลียนแบบ ให้เด็กผู้ชายใช้กำลังตัดสินปัญหา ยุยงให้เด็กผู้หญิงกล้าที่จะหลับนอนกับผู้ชายง่ายขึ้น ทั้งที่ความรู้สึกของผมแล้วสิ่งเหล่านี้เป็นประสบการณ์สำเร็จรูปเช่นเดียวกับละครหรือภาพยนตร์ มันมีบทสรุปของมัน และอยากดูถูกเด็กที่กำลังอ่านการ์ตูน เค้าก็มีสมองในการเลือกที่จะกิน และไม่กินในสิ่งที่อยู่ในจาน ไม่ใช้ผ้าที่รอให้คนมาสาดสีใส่อย่างเดียว การ์ตูนอาจเป็นเพียงมือเล็กๆที่จะผลักใครลงสู่เหว แต่ถ้าเข้าใจมันคุณอาจจะมองในอีกมุมหนึ่งว่ามือเล็กๆนั้นกำลังช่วยดึงใครไม่ให้ตกเหว จากมืออื่นๆที่กำลังผลักใครสักคนลงเหวได้เหมือนกัน
การ์ตูนที่ดีมีมากมาย แต่...
ถ้ามองว่าการ์ตูนเป็นสีดำลองทำความเข้าใจสีดำนั้นให้ลึกซึ้งชัดๆ ผมไม่เถียงเรื่องความโป๊เปลือยทะลึ่งของการ์ตูนถ้ามันจะมี ผมไม่เถียงในเรื่องของ sex และความรุนแรงในการ์ตูนถ้ามันนำเสนอ แต่อยากจะบอกว่าในอาหารสีดำยังมีของที่มีประโยชน์อยู่มาก หากรู้จักเลือกกิน
ปัญหาที่ผมยังสงสัยอยู่ตอนนี้คือ คนของเรามันแย่ขนาดแยกแยะอะไรไม่ได้เลยเหรอ ผู้ใหญ่ถึงพยายามจะเลือกของให้กิน แทนที่จะสอนให้รู้จักแยกแยะในสิ่งที่อยู่ด้านหนัา
หรือว่าผู้ใหญ่ขี้เกียจสอน?
รายการนี้คงต้องทำการบ้านอีกมากถ้าจะนำเสนอโดยไม่ได้สัมผัสอย่างแท้จริง หวังว่าผมคงไม่เจอ หัวข้อรายการ
"โอตาคุ เหยื่อทางวัฒนธรรม" โดยคนที่ไม่เข้าใจว่าควรจะนำเสนอมันแบบไหน
รายการนี้นำเสนอโดยความเชื่อเดิมว่าการ์ตูนเป็นเรื่องสำหรับเด็ก การ์ตูนพันธุ์เดิมทีเขารู้จักคือ ของไร้สาระหรือของหลอกเด็กให้หัดอ่านหนังสือแบบนิทานภาพ พอพบการ์ตูนทีผิดจากสิ่งเดิมที่เขารู้จักก็เรียกมันว่าการกลายพันธุ์ โดยมีจุดประสงค์เพื่อหลอกล่อลวงเงินในกระเป๋าเด็กให้มาซื้อ และหลบจากสายตาของผู้ปกครอง
"อ๋อ...ลูกอ่านหนังสือการ์ตูน"
แต่ในความจริงแล้ว หนังสือการ์ตูนของญี่ปุนแบ่งระดับการอ่านตามเนื้อหาอยู่แล้ว เขาขายการ์ตูนตามกลุ่มตลาดของเขา เด็กสนใจเรื่องของเด็กก็เขียนเกี่ยวกับของเล่นหรือความฝันของเด็ก จะเด็กชายเด็กหญิงก็แยกกันไป พอคิดจะขายกลุ่มมัธยมต้นก็จะเป็นเนื้อหาอีกแบบหนึ่งการพบรัก การผจนภัยความฝันเป็นตัวแทนในการเติมเต็มความฝันสำหรับคนในวัยนั้น ผจนภัยออกไปในสถานที่ชวนตื่นเต้น หรือเนื้อหอมในหมู่ชายหญิง และสำหรับกลุ่มมัธยมปลายเนื้อหาก็จะเปลี่ยนไปตามหาที่สนใจ ตัวเอกก็จะอยู่ในวัยเดียกันมีความสนใจเรื่องเดียวกัน กีฬา อันตราย การเติมเต็มความฝันเกี่ยวกับการเป็นลูกพี่ใหญ่ มีคนนับหน้าถือตามีเส่ห์ในกลุ่มสาว สำหรับผู้หญิงก็สนใจเรื่องของความรัก ในรูปแบบที่แตกต่าง มีฉากหลับนอน ชวนฝันเช่นเดียวกับที่นิยายประโลมโลก หรือรักที่เต็มไปด้วยรสชาติชวนตื่นเต้นเติมเต็มความฝันในชีวิตปรกติ พอกลุ่มตลาดเป็นวัยทำงานก็เนื้อหาจะเปลี่ยนเป็นอีกแบบตามกลุ่มตลาดที่ต้องการขาย ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องขายเรื่อง Sex
และมันก็มีหนังสือโป๊ที่ขายเฉพาะผู้ใหญ่ ถ้าพูดถึงความสมควรแล้วมันไม่ควรเอามาขายตามท้องตลาดอยู่แล้ว หนังสือพวกนี้เอามาขายในบ้านเรา เพราะขายได้ดี หลบสายตาผู้ปกครองง่ายและเด็กกล้าทีจะซื้อมันมากกว่าหนังสือโป๊ใต้แผง พวกนี้จะสมควรจัดการ
แต่รายกายมองการ์ตูนในแบบที่เหมาะสมกับเด็กเท่านั้นและคิดว่าจะสร้างการเลียนแบบ ให้เด็กผู้ชายใช้กำลังตัดสินปัญหา ยุยงให้เด็กผู้หญิงกล้าที่จะหลับนอนกับผู้ชายง่ายขึ้น ทั้งที่ความรู้สึกของผมแล้วสิ่งเหล่านี้เป็นประสบการณ์สำเร็จรูปเช่นเดียวกับละครหรือภาพยนตร์ มันมีบทสรุปของมัน และอยากดูถูกเด็กที่กำลังอ่านการ์ตูน เค้าก็มีสมองในการเลือกที่จะกิน และไม่กินในสิ่งที่อยู่ในจาน ไม่ใช้ผ้าที่รอให้คนมาสาดสีใส่อย่างเดียว การ์ตูนอาจเป็นเพียงมือเล็กๆที่จะผลักใครลงสู่เหว แต่ถ้าเข้าใจมันคุณอาจจะมองในอีกมุมหนึ่งว่ามือเล็กๆนั้นกำลังช่วยดึงใครไม่ให้ตกเหว จากมืออื่นๆที่กำลังผลักใครสักคนลงเหวได้เหมือนกัน
การ์ตูนที่ดีมีมากมาย แต่...
ถ้ามองว่าการ์ตูนเป็นสีดำลองทำความเข้าใจสีดำนั้นให้ลึกซึ้งชัดๆ ผมไม่เถียงเรื่องความโป๊เปลือยทะลึ่งของการ์ตูนถ้ามันจะมี ผมไม่เถียงในเรื่องของ sex และความรุนแรงในการ์ตูนถ้ามันนำเสนอ แต่อยากจะบอกว่าในอาหารสีดำยังมีของที่มีประโยชน์อยู่มาก หากรู้จักเลือกกิน
ปัญหาที่ผมยังสงสัยอยู่ตอนนี้คือ คนของเรามันแย่ขนาดแยกแยะอะไรไม่ได้เลยเหรอ ผู้ใหญ่ถึงพยายามจะเลือกของให้กิน แทนที่จะสอนให้รู้จักแยกแยะในสิ่งที่อยู่ด้านหนัา
หรือว่าผู้ใหญ่ขี้เกียจสอน?
รายการนี้คงต้องทำการบ้านอีกมากถ้าจะนำเสนอโดยไม่ได้สัมผัสอย่างแท้จริง หวังว่าผมคงไม่เจอ หัวข้อรายการ
"โอตาคุ เหยื่อทางวัฒนธรรม" โดยคนที่ไม่เข้าใจว่าควรจะนำเสนอมันแบบไหน
คนพวกนี้เขาไม่รู้อะไรในรายละเอียดมากหรอก เขารู้แต่ว่าเสนอรายการอย่างไรให้มีเรตติ้งดีที่สุด คนสนใจมากที่สุด เท่าที่สังเกตุดูหลายครั้งแล้ว รายการนี้จะเสนออะไรที่โยงไปถึงเรื่องใต้สะดือ อย่างพวก เวปโป๊, webcam อะไรพวกเนี่ย